W kwiatkach czeremchy

Zastanawia mnie, dlaczego ludzie tak łatwo poddają się łatwym przyjemnościom…

Jej do Niego od zawsze było daleko ale droga ta nagle zrobiła się z górki… i teraz wystarczyło już tylko lekko wysunąć jedną nogę i dalej samo poszło. Mając na oku łatwą przyjemność zapomniał, że Ona nigdy nie była Jego pragnieniem ale skoro pojawia się w zasięgu reki…

Wątpliwe te łatwe przyjemności, ale nie zastanawiamy się nad tym. Staramy się nie myśleć o tym, że smak po raz kolejny okaże się być mdły a to najgorszy ze smaków, ponieważ nic później tak nie rozczarowuje jak nijakość miedzy ludźmi.

Groźne jest jednak to, że nawet do nijakości można się z czasem przyzwyczaić. I potem jej smak już zawsze towarzyszy nam w konsumpcji…

Chciałabym tym wątkiem rozpocząć dział, który pozwoli mi pokazać siebie w jeszcze inny sposób niż robi to poezja. Dodatkowo też utrwali to, co ważne dla mojego intelektu i duszy.

Londyn nie zrobił na mnie jakiegoś szczególnego wrażenia, jednak ponieważ jestem fanką wszystkiego, co w sztuce powstało w XX wieku a w szczególności nurtu zwanego Pop-artem, to miasto okazało się mieć dla mnie kilka ciekawych propozycji.

Nie będę tutaj wypisywać miejsc, które znajdziecie w każdym przewodniku, ale jeśli ktoś jest zainteresowany sztuką współczesną powinien odwiedzić galerie Tate Modern.

Jest tam zakątek poświęcony twórczości And’ego Warhola – przyznam, że zbliżałam się do niego z wypiekami na twarzy – to tak jakby pójść na festiwal, gdzie występuje wiele zespołów ale ty czekasz na ten jeden, twój ulubiony – to taki właśnie moment.

Andy był przede wszystkim rysownikiem, ale też malarzem, krytykiem i reżyserem filmowym.
Dla mnie jednak istotne są jego ilustracje. Kilka poniżej:

Tematyka jego prac ściśle wiąże się z konsumpcjonizmem - jedzenie, pieniądze, ubrania, samochody… Do tego wykorzystuje amerykańskie symbole takie jak Elvis czy Myszka Miki. Wszytko to razem, z latami 60-70 tymi w tle powoduje, że nie jestem w stanie oprzeć się twórczości Warhola

“Wspaniałe w tym kraju jest to, że Ameryka zaczęła swą tradycję tam, gdzie najbogatsi konsumenci kupują zasadniczo te same rzeczy co najbiedniejsi. Możesz oglądać telewizję i zobaczyć Coca-Colę i wiesz, że prezydent pije Colę, Liz Taylor pije Colę i pomyśl, że ty też możesz pić Colę. Cola to Cola i za żadną sumę pieniędzy nie kupisz lepszej Coli od tej jaką pije bezdomny na rogu. Wszystkie Cole są takie same i wszystkie Cole są dobre. Liz Taylor to wie, prezydent to wie, bezdomny to wie i ty to wiesz”

Poza Endym i sztuką współczesną Londyn wspominam również smakiem bekonu i ciastek z serii flapjack

I tak mój urlopowy pobyt w tym mieście zaowocował piękna galerią zdjęć w salonie i drugim kotem [Turecki Van – rasa bardzo popularna, jeśli nie w całej Anglii to na pewno w Londynie]