Tuż przed weekendem dziewczęta robią się niegrzeczne…
Piątkowym popołudniem masowo opuszczają duszne biura w których od poniedziałku do piątku robią karierę.
Wychodzą nocą na miasto, w strojach skrupulatnie wcześniej dobranych, by w tej walce godowej mieć większe szanse.
Dołączam do nich radośnie od czasu do czasu. Okiem obserwatora badam tereny na których się znajdziemy.
Mężczyźni…
Tak, ten cały bal przebierańców jest sztuką odgrywaną dla nich - jakkolwiek byśmy temu zaprzeczały – jesteśmy jedni dla drugich i na tym kole kręci się ten świat.
No więc ci mężczyźni… na co dzień toczący walkę o byt, silni, odważni, imponujący nam wiedzą i zaradnością - biednie wyglądają na parkietach nocnych klubów… Niby tańczą, niby rozmawiają, niby piją ale głównie się GAPIĄ.
Tak, GAPIĄ się bo nie ma to nic z subtelnego zerkania, które mnie osobiście jest w stanie poruszyć ogromnie …
Sztuka patrzenia niewątpliwe zatraca się na rzecz gapiostwa [!]
GAPIE są dość odważni. Ociężałym od pewności siebie krokiem (lub nadmiaru alkoholu – albo jedno i drugie – bo to zazwyczaj idzie w parze) podchodzą, zawsze zbyt blisko. Wpychają się z pytaniem wprost w twoje usta (a przecież mówi się do ucha a nie do ust – chyba, że GAPIE zbudowani są inaczej…)
- Jak masz na imię?
Jeszcze żeby miało to dla niego jakiekolwiek znaczenie. Ja wiem, że za pięć minut zapomni.
Fakt, że jest głośno ratuje GAPIA przed totalną kompromitacją – nie słyszę co do mnie mówi.
Alicja z krainy czarów opuszcza te miejsca z ulgą, że bywanie w nich nie jest jej do niczego potrzebne.
Do następnego razu uda jej się jednak znów nabrać ochoty, bowiem taniec godowy wpisany jest w naszą naturę i co jakiś czas musi zostać odtańczony…
Sportowiec miał/ma na imię Marcin, choć nie mam pewności czy nadal biega… bo tak szczerze, to nie był w tym za dobry… i chyba to jest w tej historii najbardziej warte sentymentalnego wspomnienia